عن جدّ ولده ، عن النبيّ [ ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ] ، قال : « من غزا وهو لا ينوي في غزاته إلاّ عقالا فله ما نوى » . ( 1 ) انتهى . پس از اين أحاديث صحيحه ثابت شده كه محض جهاد ، مثبت فضلى وكرامتي نيست تا وقتي كه ثابت نشود كه به نيت خالص في سبيل الله اين جهاد از ايشان صادر شده . اما آنچه گفته : قوله تعالى : ( لَقَدْ رَضِيَ اللّهُ عَنِ الْمُؤْمِنينَ إِذْ يُبايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ ما في قُلُوبِهِمْ ) از اين آية معلوم شد . . . إلى آخر . پس بدان كه ترجمه آن اين است : هر آيينه راضى شد خداى تعالى از مؤمنين در حالي كه بيعت مىكردند تو را در زير درخت ، پس دانست آنچه در دل ايشان بود ، پس نازل كرد سكينه [ را ] بر ايشان ، وخبر داد ايشان را فتحى قريب . وشك نيست در اينكه لفظ ( ايمان ) در قرآن مجيد به دو نحو استعمال يافته : يكى ايمان ظاهر ، وديگر ايمان حقيقي واقعي ، چنانچه فرموده : ( يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا آمِنُوا ) ( 2 ) يعنى كساني كه ايمان آورديد [ به ظاهر ، ايمان

--> 1 . [ الف ] قوبل على أصله ، سى پاره 16 ، سوره كهف ، آخر سوره . ( 12 ) ر . [ الدرّ المنثور 4 / 256 ] . 2 . النساء ( 4 ) : 136 .